Hibiscus sabdariffa – wikipedia electricity 2pm live

Ye una planta malvácea añal que puede algamar de 1 a 3 metros d’altor. Reproducir por autofecundación. La so flor ye de color coloráu, de 3 a 4 cm. de llargu, formada por cinco pétalos y tien forma cónica, asemeyando una pequeña amapola. Reproducir por grana. Los sos raigaños nun afonden enforma. Ye una planta bien esixente tocantes a hores lluz (fotoperíodo mayor de 11-12 hores-lluz). [2]

Nesta especie estremar pol porte dos tipos de cultivares: unu de tarmos bien ramificaos y mota ensundiosa; otru de tarmos rectos ensin cañes, de cutiu con escayos, en que s’inclúin cultivar de fibra. [3] Ye mesma de climes secos subtropicales, montascosos, de carba espinosa. Les fueyes, tri o pentalobulaes, tienen unos 15 cm de llargor, alternes nel tarmu, y les flores, de color coloráu na base y más pálidu nos estremos, tienen de 8 a 10 cm de diámetru, anque lo más destacable de la planta ye’l mota, carnosu y d’un color coloráu intensu, ricu en acedu málico. [4]

Más tarde, les motes de la planta emplegar como colorante alimentario, sobremanera en Alemaña, pero resulten fáciles d’atopar nos mercaos de Francia, utilizada pola comunidá senegalesa como flores o xarabe. Les fueyes verdes úsense como una especie d’ espinaques especiaes que los senegaleses añeden dacuando al arroz y al platu nacional del so país, el tiéboudienne, d’arroz con pexe.

Les motes colléchense cuando adquieren un tonu asemeyáu al vinu, y déxense ensugar pa usalos principalmente na preparación de bébores refrescantes ensin cafeína. Por cuenta de les sos característiques organolépticas, l’estractu utilízase frecuentemente como corrector del sabor d’otres bébores o de melecines. [7]

A la rosa de Xamaica atribúyense-y propiedaes diurétiques, antihipertensivas, antiparasitarias y llixeramente laxantes. La efectividá d’un estractu aguacientu de Hibiscus sabdariffa nel tratamientu de la hipertensión arterial de leve a moderada foi confirmada nun estudiu clínicu nel que participaron 39 pacientes. [8]

N’África y sobremanera nel Sahel, prepárase un fervinchu azucarada denomináu carcadé que se viende inclusive na cai. Nel Caribe, ésta prepárase a partir del frutu frescu y tómase en Navidá. En Trinidá y Tobago produzse inclusive una bébora, denomada Shandy Sorrel, que combina esti fervinchu con cerveza. En América Central tómase como bebida refrescante o como fervinchu caliente, y colla prepárense tamién mermelaes, dulces, xarabes y otros refrescos. En Méxicu ye bien popular tomar el fervinchu fríu, como acompañamientu de la comida y conozse como Enagua de Xamaica, pol so sabor y preciu ye considerada la bébora mas sana na gastronomía mexicana. En El Salvador desenvolvióse un procesu de fermentadura nel cual nun intervien nengún tipu de tratamientu con insumos químicos, dexando la ellaboración d’un vinu basáu na Rosa de Xamaica, que’l so consumu ye encamentáu pal acompañamientu de carnes coloraes, guisos y postres o como bébora alcohólico refrescante nos climes templaos o ambientes costeros como les sableres. [10]

En Panamá, foi introducida por inmigrantes jamaiquinos y conózse-y como saril que provién de sorrel (el nome deriva de la voz sahel). Prepárase un refrescu que se consume en navidá faciendo un fervinchu de motes d’esta planta con jengibre y que ye conocíu popularmente como "chicha de saril".