Józef kucharski (1900–1940) – wikipedia, wolna encyklopedia la gas leak

###########

Urodził się 19 lutego 1900 w Strachocinie jako syn Władysława (1869–1925) i Franciszki (1871–1967) z domu Radwańskiej jako ich czwarte z dwunastu dzieci [2] [3]. Uczęszczał do C. K. Gimnazjum Męskiego w Sanoku w latach 1911–1914 (w tym czasie należał do drużyny skautowej), gdzie w 1914 ukończył III klasę [4], po wybuchu I wojny światowej ukończył V klasę w 1915 [5], w 1917 ukończył power kinetic energy klasę VI [6], a w roku szkolnym 1917/1918 został uznany na nieuzdolnionego w klasie VII [7]. 5 marca 1918 został wcielony do armii Austro-Węgier, odbył przeszkolenie w szkole oficerów rezerwowych w Preszburgu, po czym skierowany z 133 pułkiem artylerii polowej na front włoski, gdzie przebywał krótkotrwale i u schyłku działań wojennych w październiku 1918 powrócił w rodzinne strony.

5 listopada 1918 ochotniczo wstąpił do tworzonego Wojska Polskiego w niepodległym państwie. Przydzielony do 2 pułku strzelców podhalańskich walczył w wojnie polsko-ukraińskiej na linii Zagórz- Sambor, w składzie pociągu pancernego Gromobój, w tym w bitwie o Chyrów, gdzie w styczniu 1919 został wzięty przez Ukraińców do niewoli, z której uciekł. Następnie od czerwca 1919 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 3 pułku artylerii 1 unit electricity cost in india polowej (walki na Wołyniu, nad Styrem oraz nad Horyniem, Słuczą). Od jesieni 1919 służył w 4 pułku artylerii polowej, po czym w marcu gas dryer vs electric dryer singapore 1920 oddelegowano go na kurs oficerów gospodarczych. W międzyczasie uczestniczył w Bitwie Warszawskiej w sierpniu 1920. Po ukończeniu kursu został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu nr VIII w Toruniu, gdzie służył jako oficer kasowy przy 16 pułku artylerii ciężkiej. 1 grudnia 1920 został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów artylerii [8] [9]. Od maja 1921 oficer gospodarczy w Szpitalu Wojskowym w Chojnicach. Na skutek demobilizacji pod koniec 1922 został zwolniony ze służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 9 pułku artylerii polowej w garnizonie Biała Podlaska [10] [11].

W 1922 zdał maturę. Przeniósł się do Lwowa, gdzie gas dryer vs electric dryer safety podjął studia na Akademii Medycyny Weterynaryjnej i wówczas był jednym z założycieli Akademickiego Koła Ziemi Sanockiej. Po dwóch latach weterynarii, w 1924 rozpoczął studia teologiczne w seminarium oo. Paulinów, w ramach których zaliczył pierwszy rok i wystąpił z nich. Powrócił do Lwowa i przez dwa lata studiował filozofię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, po czym przeniósł się na Wydział Matematyczno-Przyrodniczy tej uczelni, lecz nie złożył na nim końcowych egzaminów. Podczas studiów należał do Akademickiego Koła Sanoczan (należeli do niego także m.in. Józef Stachowicz, Walerian Bętkowski, Maria Myćka, Stanisław Hroboni, Marian Strzelbicki, Julian Puzdrowski) [12]. Od 1926 pracował w Zakładzie Ubezpieczeń od Wypadków we Lwowie. W latach 1925 i 1928 jako rezerwista odbywał ćwiczenia wojskowe w 9 pułku artylerii polowej. W 1928 został przydzielony w rezerwie do 3 Pułku electricity production in china Artylerii Polowej. 19 kwietnia 1931 został przeniesiony z rezerwy do pospolitego ruszenia. W 1934 jako porucznik rezerwy artylerii był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto [13].

Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany i 3 września 1939 przydzielony do 5 pułku artylerii ciężkiej [2]. Podczas kampanii wrześniowej walczył z gas el salvador empleos w obronie Lwowa. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 dzień później został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku (w tym czasie nadesłał do rodziny dwa listy: z grudnia 1939 i marca 1940). Na wiosnę 1940 został zabrany do Katynia i tam został rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Jest pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.